«سينكرونايز» «Synchronized swimming» (شنای موزون،باله در آب و به تازگی نیز شنای هنری نام گرفته)که آميخته‌ای از شنا، شيرجه، واترپلو، ژيمناستيك و باله است. سينكرونايز روايت يك داستان است نه روی سن بلكه در آب، نه با ديالوگ بلكه با حركات ژيمناستيك به صورت ريتميک و هماهنگ.
تاریخچه كلى شناى موزون در جهان :
باله در آب، از سال ۱۹۸۴ برای زنان در جهان افتتاح شده است. المپیک و رقابت‌های قهرمانی جهان برای مردان اجرا نمی شود، ولی دررقابت‌های ملی و بین‌المللی دیگری به مردان اجازه رقابت داده می شود. در مسابقات Canada Synchro و USA Synchro به مردان اجازه رقابت بازنان داده می شود. در دهه ۱۹۲۰ یک گروه از زنان کانادائی تحت سرپرستی خانم مارگارت سلر “Margaret Seller” بازیکن واترپلوو شیرجه، برنامه‌ای را اجراءکردند که از تکنیک‌های نجات‌غریق و شنا استفاده می‌کرد. آنها این برنامه را شنای تزئین شده “Ornamental Swimming” نامیدند. در سال ۱۹۰۷، آنتکلرمن “AnnetKellerman” استرالیائی، در یک سیرک درنیویورک در یک مخزن شیشه‌ای حرکاتی در آب اجراء کرد که باعث شدتوجه ملی آمریکا به او به‌عنوان نخستین بالرین آبی در هنری بهنام “Water Ballet” جلب شود. کاترین کورتیس “Katherine curtis” دانشجوی دانشگاه ویسکانین تجربیاتی در مورد حرکات شیرجه و بدلکاری در آب در سال ۱۹۱۵ شروع کرد. کرتیس یک کلوپ باله زیرآبیدر دانشگاه شیکاگو به نام پری‌های مدرن دریائی ایجاد کرد، در سال۱۹۲۳و بعد از آن در "دریاچه ی نمایشگاه پیشرفت‌های قرن" در شیکاگواجراهای زیادی داشتند. حضور در نمایشگاه ۱۹۳۴ توجهات بسیاری را به ‌خود جلب کرد و مقالات زیادی در این‌باره نوشته شد. کلرمن الهام بخش زنیبود که بعدها تبدیل به یکی از نمادهای هالیوود و سینما شد.  استرویلیامز“Ester Williams”(قهرمان شنای آزاد آمریکا و شرکت‌کننده در المپیک)،زندگی کلرمَن را به‌صورت فیلمی موزیکال به نام ”پری دریائیمیلیون دلاری“ بازی کرد. همچنین وی در بسیاری از فیلم‌های ”متروگلدوین‌مایر“ در گروه موزیکال‌های آبی در سال ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰بازی کرد. در طول بیست سال بعد این روش رشد کرده و بسیار فنی وحرفه‌ای گردید. در سال ۱۹۶۰ بعد از یک سفر دور دنیا، شناگران آمریکائی این ورزش را در بازی‌های المپیک رم ارائه دادند. باله زیرآب در سال ۱۹۸۴ به‌صورت ورزش المپیکی در دو نوع رقابت‌های انفرادی و دو نفری پذیرفته شد. امروزه تنها انواع دونفره و تک‌نفره و گروهی در المپیک وجود دارد. ایالات متحده آمریکا تنها کشوری است که مسابقات سه نفری را در سطح ملی انجام می‌دهد. اولین مسابقات رسمیثبت شده در ۲۷ مه ۱۹۳۹ بین کالج معلمین شیکاگو تحت مربیگری کرتیس وکالج نوجوانان رایت در شیکاگو انجام شد. پس از مدت کوتاهی بابرنامه‌ ریزی بیلی‌رز که در نمایشگاه ۱۹۳۹ نیویورک با شرکت قهرمانانالمپیک الئنورهوئم و ”جانی ویسمولر ( Jonny Weissmuller“اولینتارزان سینما) این ورزش مقبولیت عمومی بیشتری پیدا کرد. به‌حدی کهبرای نمایشگاه سال بعد در سانفرانسیسکو با شرکت استر ویلیامز رزروشد. سازمان مرکزی ورزش‌های آماتوری در سال ۱۹۴۰ اولین مسابقه چند تیمیرا در ویلمت در ایالت ایلینویز برگزار کرد. در سال بعد سازمان رسماً باله زیر آب را به‌عنوان یک ورزش رقابتی دو نفره و تیمی تصویب کرد. سه کلوپ شیکاگوئی در اولین مسابقه قهرمانی ملی نیناه‌ویسکانسیندر آگوست ۱۹۴۲ شرکت کردند مسابقات بعدی به‌علت جنگ جهانی دوم به تأخیر افتاد. اما در سال ۱۹۴۶ اولین مسابقات رسمی قهرمانی ملی برگزار شد. 
در سال 1950 برنامه انفرادی شنای هماهنگ به مسابقات قهرمانی اضافه شد و اعتراضات زیادی را به همراه داشت که شنای هماهنگ انفرادی یک جمله متناقض است. در واقع شرکت‌کنندگان باید با موسیقی هماهنگ می‌شدند نه با حرکات نفر دیگر. برنامه‌های بین‌المللی تقریباً هم‌زمان با گسترش این ورزش در ناحیهغرب آمریکا و در کانادا گسترش پیدا کرد و بعد از جنگ جهانی دوم درتمام دنیا گسترش یافت. شناگران آمریکائی و کانادائی این ورزش را درسال ۱۹۵۱ در نخستین بازی‌های پان‌امریکن و در ۱۹۵۲ در المپیک هلسینکی فنلاند نمایش دادند. از آنجائی که بسیاری از کشورها به اینقضیه علاقه‌مند شده بودند. فینا که مقررات ورزش‌های آبی در جهانرااداره می‌کند در سال ۱۹۵۴ بخشی را به باله زیر آب اختصاص داد. 
نخستین مسابقات رسمی بین‌المللی در بازی‌های پان‌امریکن ۱۹۵۵برگزار و در سال ۱۹۵۹ از برنامه پان‌امریکن حذف شد و در سال ۱۹۶۳مجدداً اضافه شد. در سال ۱۹۶۷ مجدداً حذف شد و از سال ۱۹۷۱ دوباره به برنامه‌ها اضافه شد. این ورزش از نظر بین‌المللی موقعیت مستحکمی پیدا کرد که فینا در سال ۱۹۷۳ در مسابقات قهرمانی ورزش‌های آبی اینورزش را به‌همراه شنا، شیرجه و واترپلو به رسمیت شناخت. در مسابقات المپیک ۱۹۸۴ لوس‌آنجلس مسابقات تکی و دونفره به‌طوررسمی برگزار شد. در سال ۱۹۹۶ مسابقات تیمی ۸ نفری جانشین آنها شد. اما در سال ۲۰۰۰ برنامه دو نفری باز به این مسابقات اضافه شد.
تاريخچه شناى موزون در ايران :
پیدایش رشته ورزشی سینکرونایز در ایران ابتدا توسط اعظم رشیدی (یکی از مربیان شنا ) در سال ۱۳۷۱ به صورت غیر رسمی در شهر تهران ، استخر حجاب ، آغاز گردید . وی با توجه به علاقه ای که به هنر باله داشت . با تماشای فیلم های ویدئویی مسابقات جهانی و المپیک وقت ، حرکات شناگران موزون را به صورت تقلیدی در آب انجام می داد.
در سال ۱۳۸۰خانم صوفیا ساروات مدرس فینا از سوی فدراسیون شنا به ایران دعوت شد.ایشان دو کلاس مربیگری و داوری رشته سینکرونایزرا آموزش دادند. در پایان دوره ۳۰نفر به عنوان مربی و ۳۵ نفر به عنوان داور موفق به اخذ کارت رسمی از فدراسیون جهانی شنا شدند . و از این سال به بعد رشته ورزشی سینکرونایز به صورت رسمی وارد رشته های ورزشی ایران شد.
 
آشنایی با شنای موزون : (Synchronaized swimming)
شنا،ورزشی رقابتی است که سرعت در آن حرف اول را میزند، اما وقتی ٌ موزون ٌ در کنارش جای می گیرد آن راتبدیل به رشته ای می کند که شنا ،ژیمناستیک ، واتر پلو ، شیرجه ، حرکات  هنری یا آ کروباتیک را به اجرا در می آورد.
هرفردی که این رشته ورزشی را از نزدیک می بیند قطعا"  متوجه می شود که ورزشکاران این رشته قابلیت پنج رشته ورزشیِ بالارا، توامان دارا هستند.
هماهنگی حرکات با موزیک و شناگران بایکدیگر وانجام تکنیکهای شنا ، ژیمناستیک ، شیرجه وحرکات هنری وآکروباتیک باقاعده خاصِ این رشته بیانگر انعطاف پذیری ، قدرت ، سرعت در ورزش جذاب وزیبای شنای موزون است .
درنگاه اول ، یادگیری این رشته بسیار سخت ودشوار به نظر می رسد، ولی دسته بندی هایی که در آ موزش ورزش شنای موزون شده است ، حرکات را بسیار ساده و حتی در مراحل اولیه بسیار دلپذیرو آسان می سازد. ساختن اشکال متفاوت به یکباره امکان پذیر نیست .ولی با جزء جزء کردن حرکات می توان قابلیت مطلوب را در جهت نمایش فیگورِ خاص بدست آورد.
a10.jpg